70.

"Κάποια κορίτσια είναι μεγαλύτερα από άλλα". Τρεις φορές θα το λες, κάθε πρωί και βράδυ, μετά το πλύσιμο των δοντιών κατά προτίμηση, πριν ή μετά από άγονες νύχτες, γιατί έτσι μόνο πιάνει σαν ευχή και σαν μασκαρεμένη κατάρα. 

Μεγαλύτερα στην ψυχή, εννοούσε ο ποιητής - κατά πάσα πιθανότητα - μεγαλύτερα στον τρόπο που πίνουν τον καφέ τους, που δαγκώνουν τα μπαγιάτικα κρουασάν, που στρίβουν τα μαραμένα τους τσιγάρα, που διαλέγουν θέση στο λεωφορείο που διασχίζει το ποτάμι, που κλείνουν το τηλέφωνο, μεγαλύτερα στην κάβλα, μεγαλύτερα στον "χώρο που πιάνουν", απλώνονται σαν κρύο νερό σε καυτά πεζοδρόμια μεσημέρια του Ιουλίου, με ήχο υπόκωφο, απλώνουν χέρια, πόδια πάνω σου για να διαταράξουν την βολική ενθαλπία. 

Βάλτε τον νιχιλισμό στον κώλο σας, να τελειώνουμε μια κι έξω. 

68.

Παντρεύονται οι χαζοβιόληδες.
Πολύ καλό, να ζήσετε, να μην πεθάνετε εννοώ,
κατά τα υπόλοιπα δε με ενδιαφέρει πώς θα ζήσετε,
αν θα είστε ευτυχισμένοι κι όλα αυτά που γράφουν στις κάρτες του γάμου,
αν θα θυμάστε πού παράτησε ο γαμπρός το παπιγιόν του κι η νύφη τις τρέσες της μετά τα 
ξημερώματα, που θα έφαγαν μπέργκερς, όταν 
το διέλυσαν το γλέντι και οι κολλητοί
φόρεσαν τα γυαλιά ηλίου τους και βγήκαν βόλτα 
στην πλατεία του νησιού, μεγάλη αλητεία, σου λέει, να ξενυχτάς τόσο πολύ μετά από ένα γάμο, να σηκώνεται ο ήλιος στον ουρανό και να είσαι ακόμα έξω, με λερωμένο το νυφικό από τις πατημασιές των καλεσμένων την ώρα της italo disco, μεγάλη αλητεία, πού να στα λέω, δεν ξέρεις τί έχασες που δεν ήρθες. 
Αλήθεια, τί έκανες και δεν ήρθες, μήπως κοίταζες πάλι τα ταβάνια, χαχα, πολύ κλισέ αυτό, και να το έκανες, σιγά μην το έλεγες, 
μήπως έβλεπες σειρές στο λάπτοπ σου, μήπως έτρωγες πατατάκια και λάδωνες με κάθε δάχτυλο χωριστά το τραπεζάκι του σαλονιού, έλα, πες τί έκανες, μίλα σε μένα, γιατί σε χάσαμε τόσον καιρό, μη μου πεις πως πας στα μουσεία και κοιτάς περιπαθώς τα εκθέματα, ό,τι κι αν κάνεις, δε θα χωρέσεις ποτέ σε καμιά βιτρίνα τους, δε σε θέλουν στα μουσεία, μήπως πήγες στο σινεμά, μήπως έμαθες να παρκάρεις σε αριστερές θέσεις, μήπως άρχισες να διαβάζεις ευρωπαϊκή ιστορία του 19ου αιώνα, μήπως έγινες εθελόντρια στον Ερυθρό Σταυρό, έλα, μίλα.

67.

Βρισκόταν κάτω από μια στoίβα ρούχα, 
όσο έγραφε αυτό:

Cement

The streets were full of my drugs

So I kept watching my reddish couch

Clinging to the left

As I went through my clothes

I decided to get rid of my fangs

Tear them off and zip them in a pouch

Considering the theft

Of what should be my dose

My albino self had left me years ago

So there I had stood

Almost black and grey

Every day I sank away

Some sort of goo was oozing from my hands

Finally was cement, replacing my two hearts

66.

Ακούω ένα πλυντήριο να στύβει. Είκοσι κιλά ρούχα, είναι από τα μεγάλα πλυντήρια, τα επαγγελματικά, αυτά που έχουν τα καθαριστήρια κι έχει πετάξει μέσα τους ο κύριος του ταμείου δυο παλτό χοντρά, μια μολυβοθήκη, τρεις ταινίες του Φελίνι και τη στολή του Σπάιντερμαν
και δε σταματάει να στύβει, δε σταματάει, θα χαλάσει η στολή του Σπάιντερμαν και
το μόνο που θέλω είναι να βγει ολόκληρη από μέσα, να τη φορέσω και ν' ανέβω στην ταράτσα και να πετάξω μαζί της, το ξέρω, ο Μπάτμαν "πετάει", ούτε αυτός δηλαδή, ο Σούπερμαν είναι ο μόνος που πετάει κανονικά, αλλά τώρα θέλω να πετάξω κι εγώ ως Σπάιντερμαν, για να κρύβονται τα μάτια της αράχνης, 18 βολβοί σε κάθε μια κοιλότητα κι εγώ δε βλέπω τίποτα, ψέματα, δε θα βγω στην ταράτσα, θ΄ανέβω στη σκεπή της εκκλησίας, στο τέρμα του δρόμου, πώς θ' ανεβώ εκεί πάνω όμως, πώς θα φάω κάτι που να μην περνάει μέσα από ένα καλαμάκι, πώς θα σταματήσω να σκέφτομαι ότι θέλω να πεθάνουν δέκα άνθρωποι (τους μισούς απλά τους έχω δει από μακριά), για να χαρώ κάπως, δηλαδή ούτε πάλι θα χαρώ, θα "εκδικηθώ" μέσω του θανάτου τους για κάτι που συνέβη σε μένα, που αυτό συνέβη τυχαία, δε λέω, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να το πάθει, δεν κατηγορώ κάποιον γι' αυτό, τ' αδέρφια του Ματιέ έχουν εξαφανιστεί όλα, ο ίδιος ψάχνει παντού, στην αστυνομία, στους δρόμους, στα εξοχικά των φίλων τους, θα χαλάσει η στολή, σταματήστε το στύψιμο, δε μπορώ ν' ανέβω στην κορυφή της εκκλησίας με τα ρούχα του νοσοκομείου, "πού είναι, παιδί μου, οι γονείς σου, ο κηδεμόνας σου ποιος είναι", ο κηδεμόνας μου έπεσε πριν 26 χρόνια πάνω σε μια λεμονιά και τα οξέα των χυμών των καρπών του τρύπησαν τις φλέβες κι από τότε δεν άνθισε ξανά και κανείς δε μου μίλησε για κείνον, μόνη μου κρυφάκουγα και να ξέρετε ότι δε σας μισώ ακριβώς, απλά θέλω να μην αναπνέετε τον ίδιον αέρα με μένα και να μη με κοιτάτε στο πρόσωπο, δε θέλω να σας βλέπω να με βλέπετε, σταματήστε το πλυντήριο, το ξέρεις ότι εγώ δε μπορώ να γραφτώ στο Ταμείο Ανεργίας, αν μείνω χωρίς δουλειά, γιατί δεν προβλέπεται στις διατάξεις που διέπουν το επάγγελμά μου, δηλαδή αν δεν το ξέρεις, μάθε το. 

*ήπιε ένα αγχολυτικό ακόμα, αφοσιώθηκε στην οθόνη που υπήρχε μπροστά της, μέτρησε ως το 3620 και το πλυντήριο ακόμα έστυβε*

65.

 
H malaise η καριόλα,
που σου ρουφάει τα κόκκαλα και σε στρώνει κάτω στο χαλί.

64.

Εκείνη η ταινία όπου ο Αλ Πατσίνο δε μπορούσε να κοιμηθεί.
Γενικά, ο Αλ Πατσίνο δε νομίζω να κοιμαται πολύ. 
Ούτε στην άλλη ταινία κοιμόταν. 
Δε θυμάμαι τον τίτλο της, αλλά είχε βγει στις αίθουσες όταν ήμουν φοιτήτρια, στα πρώτα έτη και η ουσία της ήταν η φράση:  
I know people who know people  
who have friends in high positions. 
Έχω κι εγώ μια τέτοια φίλη, Γαλλοϊσπανίδα ανιψιά του Πρύτανη. 
ΓΟΥΑΟΥ.
Ισπανογαλλίδα. 

Καλύτερα έτσι.

Σ' αυτήν δεν αρέσει ο Πατσίνο, την τρομάζει, λέει.
Άρνηση της πραγματικότητας, θα το χαρακτήριζα αυτό.
Πιο πιθανό είναι εσύ να τον τρομάξεις, αν τον δεις ποτέ.
Σε καμιά Βενετία, π.χ., στο Φεστιβάλ αν καταφέρεις να τον 
πλησιάσεις, αν δεν στην πέσουνε 15 μπράβοι,
αν τον σταματήσεις,
αν τον κοιτάξεις και αν του πεις:

"Κύριε Αλ, είστε τρομακτικός. Κάνατε ληστείες,
πουλούσατε ναρκωτικά, σκοτώνατε τ' αδέρφια σας,
τσιμεντώνατε ανθρώπους και τους ρίχνατε 
στο East River". 

"Ναι, αλλά έχω κάνει δωρεές σε πολύ κόσμο".

ΠΛΑΤΣ

Χαστούκι από το μπράβο - μεγάλο φαν του Αλ. 

Αυτό θα έτρωγε, χαμός
στη Βενετία, σε συναγερμό οι γονδολιέρηδες
να σώσουν τη χαζή που αρνήθηκε την πραγματικότητα
και πήγε να μιλήσει στον σταφιδιασμένο Πατσίνο,
αντί να μείνει μακριά,
τον θυμάται στο Dog Day Afternoon 
να τα κάνει όλα πουτάνα και να χαίρονται και
τα κρύσταλλα στο σαλόνι από τη λάμψη που είχε
στο κούτελο, όσο κι αν ίδρωνε σαν amateur ληστής.

Ο Αλ, ο υποδειγματικός amateur ληστής.
Να δεις, αυτός θα μου 'κλεψε το tube 
από το εργαστήριο.
Θα το καπνίσει πριν προλάβω εγώ.
Αν ανταλλάξουμε λίγη αϋπνία με λίγη υπερυπνία, 
θα του το παραχωρήσω πάντως.   

 


 

 

  
       
 
 

63.

Ξεκόλλησε μια φλούδα μπογιάς απ' το ταβάνι στο σαλόνι 
και παρίστανε το κομφετί στο πάτωμα για δυο - τρεις ώρες, 
μέχρι να γυρίσω
απ' το εργαστήριο, 
να τη σκουπίσω και να την πετάξω.

"Δεν το βάφω εγώ αυτό το πράμα, αν ανέβω σε σκάλα,
το μόνο βέβαιο είναι ότι θα πέσω κάτω, άσε που θα πιτσιλιστούν
τα μαλλιά μου με τη μπογιά και μετά δε θα φεύγει με τίποτα".

Τότε είπα ότι πρέπει να γράψω μια ιστορία για τα τσιγάρα πριν
και μετά την επίσκεψη στον ψυχολόγο ή τον ψυχίατρο, 
αλλά θεώρησα 
ότι πάνω - κάτω οι μισές ιστορίες για τα τσιγάρα
για τέτοιους λόγους θα έχουν γραφτεί.

Ας μην κάνουμε περιττά πράγματα. 

Έχω παρατηρήσει πως, όταν μπαίνεις μέσα στο γραφείο του
"ψυ" σου (όπου "ψυ" οποιοσδήποτε ειδικός από αυτούς),
ρωτάς από ευγένεια "τί κάνετε", σου απαντάνε και δε σε ρωτάνε ποτέ πίσω
"εσύ τί κάνεις".

Έχει μια λογική αυτό, θα καταλάβουν τί κάνεις, 
μόλις απλωθείς στην καρέκλα τους, 
είναι η δουλειά τους
να καταλάβουν τί κάνεις, 
απλά το επισημαίνω
και μάλλον έχουν δίκιο γιατί τί να τους πεις;
"Καλά."/ "Χάλια"/ "Μέτρια"/ "Αδιάφορα".

Θα μπορούσες βέβαια να τους πεις και κάτι πιο πρωτότυπο
ως απάντηση, που να είναι ενδεικτικό της κατάστασής σου, 
π.χ. τη λέξη "toffee". 
Σήμερα είμαι toffee, χτες ήμουν μια βίδα σε τραπέζι μπιστρό,
αύριο θα είμαι ένας κόμπος σ' ένα μάλλινο πουλόβερ. 

Σε κάθε περίπτωση, έχασα ένα tube από τη φυγόκεντρο,
είναι λογικά κάπου στο εργαστήριο και δεν το εντοπίζω
και ίσως έπρεπε να γράψω μια ιστορία γι' αυτό,
αλλά και το tube με τσιγάρο μοιάζει, γιατί είναι μακρόστενο,
έχει μέσα λευκό διάλυμα και έχω σκεφτεί πολλές φορές
τί θα γινόταν αν κάπνιζα το ίζημά του.
Πριν ή μετά τον "ψυ". 

Περιέχει βέβαια ελάχιστο ανθρακικό ασβέστιο, 
ίσως έβαφε ικανοποιητικά
το επίμαχο σημείο του ταβανιού.  
Αν το βρω το tube, θα το φέρω σπίτι.
Αφού περπάτησε για να φύγει μέσα από το 
μηχάνημα, 
δε θα του κάνει κόπο ν' ανέβει μια
σκάλα και ν' απλωθεί ατάραχα στο ταβάνι.